Z życia wzięte

04.11.2003

Wrocław, POLAND

 Do strony głównej

 

Waldemar Wietrzykowski      kontakt © 2003  net3plus www.net3plus.polhost.pl

Księga człowieka - otwarcie księgi

 

Teoria kształtowania rzeczywistości (teoria tworzenia)

Pływać na fali, a nie zauważać jej, lecz wychwytywać wszelkie zaburzenia niezgodne z jej rytmem. W organizmie sterowanym automatycznie, włączając w to sterowanie naszą świadomość, naruszamy równowagę organizmu.

Przestrzeń twojego umysłu, kategorii, którymi się posługujesz, dążeń, marzeń, doświadczeń życiowych, ograniczona jest terenami, które nie zdążyłeś jeszcze opanować, czyli wiedzą, którą jeszcze nie zdążyłeś posiąść.

Musimy czuć płynięcie zdarzeń poprzez ciągłe przewidywanie elementarnych przyczynków całego zdarzenia. 

Pozytywne emocje i różnorodność bodźców dozowane w odpowiednim rytmie z kończącym się po nich niewymuszonym odpoczynkiem jest siłą tworzącą organizmu, prowadzącą do najwyższego stopnia relaksu, jego odnowy i doskonałości duchowej.

W świadomości człowieka a nawet w podświadomości tkwi fakt, że na swoje postępowanie ma tylko on sam wpływ i w swoim życiu ciągle analizuje swoje postępowanie, sam w ten sposób programując się. Wybiega w przyszłość widząc w niej swoją osobę.

Powinniśmy być ciekawi świata. Żyć emocją ciekawości najbliższych chwil, które rozegrają się w tym świecie. Zdarzenia powinny być dla nas emocją. Nie powinniśmy schematyzować samoprogramem i wybieganiem na przód myślą, co spłyca nasze doznania i schematyzuje je. Życie nasze powinno być plastyczne i okryte niesamowitością następowania po sobie chwil. Wybiegając na przód myślą odczuwamy emocje zdarzeń, które jeszcze się nie zdarzyły, nadając tym zdarzeniom bladości i codzienności. Zdarzeń nie należy przyjmować głęboko do siebie. Należy patrzeć na nie z perspektywy filozoficznej. Żywić się emocjami towarzyszącymi zdarzeniom. 

Dążeniem każdej żywej istoty jest zaspokajanie swoich potrzeb niezbędnych do życia. Człowiek oprócz potrzeb natury czysto materialnej (pożywienie) posiada potrzebę natury psychicznej zwane pragnieniami. Są one wyprodukowane przez umysł ludzki i mogą być w pełni zaspokojone tylko przez wymianę, absorpcję energii informacyjnej z rzeczywistości. Mogą być w pełni zaspokojone tylko przez zrealizowanie swoich wyprodukowanych psychicznie pragnień w rzeczywistości, stąd rodzi się nieustanna potrzeba kontaktu z rzeczywistością. Aby zaspokoić swoje potrzeby w społeczeństwie człowiek musi wydatkować energię na zdobycie środków niezbędnych do uzyskania tych potrzeb. Jeżeli dana rzeczywistość nie zapewnia mu zaspakajania własnych pragnień musi kształtować tą rzeczywistość poprzez bezpośrednie oddziaływanie, tworzenie nowej rzeczywistości, niż ta rzeczywistość, która by istniała, bez jego obecności. Jego praca polega na czynnym tworzeniu tej rzeczywistości, a miernikiem jego pracy jest stopień zaspakajania pragnień. Celem jest wyciąganie jak najwięcej, najbardziej pozytywnych dla zaspokajania wrażeń z tej ukształtowanej rzeczywistości. Jeżeli stopień zaspakajania jest mały w stosunku do włożonej pracy to oznacza, że wybrał złą taktykę postępowania lub za mało wykonał pracy.

Największym źródłem energii informacyjnej dla człowieka jest drugi człowiek i tym większym, im bardziej zasobniejszym w informacje będzie w porównaniu z tym pierwszym człowiekiem. Rzeczywistość w czasie i przestrzeni ma pewne rozrzedzenie informacyjne. Człowiek przebywając w tej rzeczywistości pochłania informację i zagęszcza w przestrzeni jak i czasie stając się lepszym lub mniejszym odpowiednikiem tej rzeczywistości, wyczerpującym bardziej lub mniej zbiór informacji tej rzeczywistości. Rzeczywistość informacyjna zagęszczona w człowieku jest bardziej strawna dla drugiego człowieka. Zamiast danej rzeczywistości człowiek dla drugiego człowieka staje się źródłem tej rzeczywistości. Stąd siła przyciągania ludzi do siebie.

Człowiek postępuje tak, jak się nauczył, zgodnie z zasadami kulturowymi danego środowiska, w którym żyje. Jeżeli zacznie postępować inaczej niż jest to zakodowane w środowisku, postępowanie uznane zostanie jako złe  i w ten sposób odczuje karę w szerokim znaczeniu np: jako potępienie lub ośmieszenie. Analogicznie postępowanie dobre w uznaniu tego środowiska zostaje wynagradzane. Dlatego człowiek boi się coś zrobić na granicy swej rozmywającej się wiedzy, czego nie jest pewien. Jeśli się zdecyduje to jego działanie jest niepewne, skwantowane przerwami w działaniu i analizą odpowiedzi rzeczywistości.

Ponieważ zasobności informacyjne ludzi w danym środowisku są dla jednego człowieka większe dla drugiego mniejsze, a dla każdego mniejsze od obiektywnych treści informacyjnych środowiska, postępowanie ludzi na granicy ich wiedzy jest dla innych ludzi działaniem w zakresie pełnej ich wiedzy i odbierane przez nich jako brak doświadczenia, niezaradność, nieumiejętność co jest gorzej przyjęte niż postępowanie niezgodne, wykraczające poza ich wiedzę. Naturalną reakcją środowiska na takie wykraczające postępowanie jest potępienie, lecz okazuje się, że jeżeli to postępowanie wnosi dużą wartość zaspakajania potrzeb ludzi danego środowiska i o dużej wartości poznawczej, postępowanie to będzie rodziło podświadomą siłę przyciągającą i myśl własnego zaspokojenia. Ten człowiek, do którego należy to postępowanie będzie przewodnikiem tego środowiska. To on może podciągnąć środowisko, dzięki temu, że również dba ono o zaspokojenie swoich pragnień. W kształtowaniu rzeczywistości zawiera się również poszukiwanie prawdy. Tak ukształtowana rzeczywistość staje się rzeczywistością naszego optymalnego działania (pod względem stopnia zaspakajania pragnień).

Człowiek tworząc coś nowego może uczyć pragnień, wytwarzać je w umysłach ludzi środowiska, w którym żyje i w ten sposób tworzyć nową rzeczywistość, by ją ponownie kształtować dla zaspokajania swoich pragnień. 

Jeśli rzeczywistość nie chce kształtować się dla mnie muszę kształtować ją dla siebie, a miernikiem jest zaspokajanie moich pragnień i efektywność tego kształtowania.

Tworzenie staje się wyzwoleniem z tego świata, który siłą przyciągającą, strachem nienaruszonej  istoty usypia, wchłania w nasze wnętrze, odbiera wolę i robi nas swoim niewolnikiem. Świat, do którego wpadamy wiąże nas i im dalej się w niego zagłębiamy tym trudniejsza droga powrotu. Niszczy nas i skazuje na spożywanie tylko tego co sam da. Rzeczywistość jest dla nas wówczas taka, jaka jest i nie zdajemy sobie sprawę, że możemy ja kształtować. Jesteśmy kierowani przez siłę tego świata.

Znamy jedną teorię. Przez przeciwstawianie jej teorii będącej negacją tej pierwszej będziemy mieli już dwie teorie. Pierwsza teoria jest teorią a posteriori, zdobytą przez kontakt z rzeczywistością, druga natomiast a priori zbudowana na podstawie tej pierwszej. Ponieważ się wyłączają nie zawierają się w szerszej teorii, którą byśmy poznali rozszerzając pierwszą. To są już dwie niezależne teorie. Teoria pierwsza może być narzucona przez środowisko i dopiero ta druga może być teorią wyjścia nad to środowisko i wyrwania się z pod jego niewoli. 

Według zasady rytmiczności procesów życiowych, brak aktywnego kontaktu z rzeczywistością, kontaktu w którym ją tworzymy, powinien wiązać się z odpoczynkiem, z którym wiąże się z kolei wyciszenie wewnętrzne. Musi zachodzić równowaga między światem zewnętrznym, a wewnętrznym pod względem aktywności procesów w nich przebiegających. Jeżeli ruch informacyjny jest większy do wnętrza, wówczas musimy mieć okres przystosowania się do zrównania aktywności wewnętrznej i zewnętrznej. Początkowo ta nadwyżka aktywności ogłusza nas i uciekamy w zaciszne miejsca. Jeżeli aktywność wewnętrzna jest większa, wówczas energia tej aktywności wypala się w nas samych. Aktywność czyli chęć działania zmusza do zaspokojenia swoich pragnień. Niezaspokojone pragnienia rodzą cierpienie. Musi zachodzić równowaga przepływu informacji ze świata zewnętrznego do wewnętrznego i z powrotem.

Reakcje i doznania psychiczne są funkcją informacji odbieranych, przetwarzanych i zestawianych z informacją już posiadaną. Informacje niedogodne dla nas, niesprzyjające nam, wywołujące ujemne emocje powinny być przyjęte odpowiednim psychicznym nastawieniem ciała. Jeżeli się skoncentrujemy na wywołanie danej emocji nie będzie już miejsca na inną emocję, tą , którą wywołały by te informacje. Jest to koncentracja z wywołaniem. Najlepiej byłoby, żeby emocja, na której się koncentrujemy i wywołujemy była emocją obronną wzmacniającą i wyłączającą się z emocją dla nas negatywną. Po ustaniu koncentracji wywołana uprzednio emocja musi pozostawić osłonę obronną. Zapanowanie w naszym organizmie emocji ujemnej, powodowanej przez niechcianą rzeczywistość, niezgodną z naszym przygotowaniem, pragnieniem jest procesem zniewolenia nas, naszą uległością, uznaniem wyższości czynników zewnętrznych, których nie możemy pokonać i poddajemy się im poprzez zapanowanie ich nad naszym ciałem w postaci niechcianej emocji. Dlatego musimy tworzyć osłonę obronną w postaci obronnych emocji.

Zgodnie z zasadą tworzenia, ścisłej współpracy z rzeczywistością, czyli z zasadą zerwania ze światem iluzji czyli z zasadą zerwania ze światem iluzji, który nie jest testerem poprawności działania naszego organizmu, wywołanie emocji obronnej nie może być spowodowane czynnikami czysto umysłowymi (przyjęcie takiej emocji przez ukształtowany empirycznie z zewnętrzem umysł nie jest przekonywujące i raczej wymuszone) lecz informacjami obiektywnymi. Ponieważ my sami musimy sprowokować emisję informacji przez świat obiektywny, a najbardziej musimy wpływać i kierować zgodnie z wolą naszym organizmem, że informacje muszą pochodzić z naszego ciała.

Inaczej mówiąc emocje obronne powinny powstawać dzięki koncentracji na naszej sile, naszej sprawności organizmu, naszej wyższości, co oprócz wywoływania odpowiedniej emocji daje motywację ideową. Emocje obronne tego rodzaju są tym silniejsze im podstawa ideowa koncentracji jest bardziej zgodna z rzeczywistością.

Stąd, aby być bardziej niepodatnym na ujemne czynniki powodujące ujemne emocje, musimy mieć sprawność i siłę ciała, na której może spoczywać nasza koncentracja. Dzięki niej możemy zdobyć uczucie mocy. Uczucie mocy może być wywołane i inną drogą. Uczucie mocy jest naszą najefektywniejszą emocją zagłuszającą, obronną. Uczucie mocy panuje nad szeregiem czynników naszej natury. Uczucie to zostało wyniesione przez jeden z tych czynników i samoistnie objęło całą strukturę. Nauczyło nas walczyć, nie poddawać się ,nie przejmować się, nie ulegać, wywalczyć energię do kształtowania rzeczywistości.

Ograniczoność informacyjna budzi niechęć i niepokój. Posiada ładunek odpychający (ograniczenie swobody i wolności).

Bądź informacyjnie nieograniczony, zawsze świeży, wspaniały. Nie ukazuj swego wnętrza - zagadka jest również swobodą nieodgadnioną.

Musisz dać widoki twojego swobodnego, a przez to pogodnego i pięknego charakteru twojej działalności.

Rzeczywistość z jaką stykamy się jest rzeczywistością w stanie surowym. Jest to rzeczywistość obiektywna, taka jaka jest, rzeczywistość sama w sobie. Jeżeli ona nie spełnia naszych nadziei, nie przebiega tak, jakbyśmy chcieli, oznacza, że istnieje obiektywnie niezależnie od nas i istnieje nie po to aby ukształtować się do naszych celów. Jest taką jaka jest. Nie antropomorfizujmy tej rzeczywistości i nie bądźmy na nią źli oraz nie rozczarowujmy się nią. Ona istnieje niezależnie, a nie po to, aby nam służyć.

Punktem wyjścia jest rzeczywistość w stanie surowym i to różna od naszej rzeczywistości subiektywnej. Jeżeli na podstawie rzeczywistości subiektywnej będziemy wyciągali wnioski co do jej dalszego przebiegu, to one nie muszą i często nie sprawdzają się. Ta rzeczywistość surowa nie jest dla nas przychylna bo nie musi. Dopiero my naszą aktywnością musimy ją kształtować, aby dostosować do naszych celów.

Najlepiej podchodzić do życia z filozoficznym założeniem, że rzeczywistość o charakterze surowym jest całkowicie nieprzychylna dla nas i zajmując postawę bierną nie uzyskamy zaspokojenie naszych pragnień przez tą rzeczywistość. Zajmując tą postawę skrajną, przy sprzeczności założenia, tylko zyskujemy. Zajęcie skrajnego stanowiska zmusza nas do pracy nad tą rzeczywistością.

Należy zmienić naszą postawę, w której obiecujemy sobie wiele po rzeczywistości i rozczarowujemy się jej nieprzewidzianym przebiegiem. To zawsze rodzi cierpienia i tylko zmniejsza wytrzymałość psychiczną organizmu. Obiecywać sobie to znaczy wymuszać i przewidywać przebieg rzeczywistości, a rzeczywistość nie robi tak jak my zaplanujemy ,bo ona jest poza nami i samym myśleniem jej nie ukształtujemy.

Tezą potrzebną do wyrobienia wyszukiwanego stanu umysłowego jest założenie, że rzeczywistość w stanie surowym jest nieprzychylna dla nas co wymusza potrzebę jej aktywnego kształtowania.

Działanie na podstawie założonego sobie programu dla doskonalenia swojego wnętrza jest miniaturyzacją działania na podstawie idei o filozoficznym podłożu, na którym została zbudowana lub podłożu, które zostało dobudowane w celu motywacji postępowania w duchu tej idei.

W celu zaspokojenia pragnienia należy zdobyć środek, za pomocą którego możemy je zaspokoić. W celu zaspokojenia pragnienia konieczna jest obecność rzeczy, która w połączeniu z podmiotem da zaspokojenie. Obecność rzeczy czy podmiotu samego nie daje zaspokojenia. Zaspokojenie nie może być rzeczą samą w sobie. Zaspokojenie może być proste, które zajmuje określone, pojedyncze miejsce w czasie i przestrzeni. Produktem jego jest całkowite zaspokojenie, którego nie można podzielić na mniejsze składniki zaspokojenia. Zaspokojenie może mieć charakter rozciągły w czasie i jest wówczas złożone z pojedynczych elementarnych składników zaspokojenia, które się różnią położeniem  czasie i przestrzeni.

Efektywnością kształtowania rzeczywistości nazywamy szybkość w postępie zaspokajania, szybkość zmierzania do celu, który może nie być określony, przy czym wartość zaspokajania w postępie musi być coraz większe. Te same zaspokojenia elementarne nie mogą się powtarzać.

Najbardziej liczy się efektywność i mnogość kształtowania. Mnogość kształtowania określa zbiór zaspokojeń jednostkowych uporządkowanych wartościowo. Efektywność chwilowa rozpatrywana jest jako odwrotność odstępu czasu między zaspokojeniami elementarnymi.

Efektywność kształtowania jest szybkością postępu do przodu i wielkością przekroju sumy wartości wszystkich zaspokojeń elementarnych (zaspokojenie elementarne jest najmniejszym zaspokojeniem liczącym się).

Jeżeli pominiemy zaspokojenie o wartościach pośrednich i przejdziemy od razu do dużych wartości, efektywność zmaleje, ponieważ zmaleje wielkość przekroju o zaspokojenia pośrednie, a wartość zaspokojenia nie wchodzi w pojęcie efektywności. Wartość zaspokojenia pełni funkcję z założenia, a mianowicie, że zaspakajania liczące się w czasie są ułożone wartościowo nie malejąco  i jedynie nachylenie rozkładu zaspokojenia mierzone jednostką wartości przez czas jest jeszcze dodatkowym parametrem efektywności określających prędkość postępu. Efektywność zależy od odchylenia nachylenia od nachylenia optymalnego.

Wielkość przekroju jest ponadto miernikiem przekształcenia rzeczywistości, przy założeniu, że rzeczywistość początkowa, pierwotna, czy surowa, całkowicie nam nie sprzyja.

Potrzeba kontaktu i wymiany informacji z rzeczywistością, aby rozum był logiczny, jak logiczna jest przyroda. Brak kontaktu może doprowadzić do zachwiania się sposobu myślenia, odbiegnięcie od logiczności i wartości transformat świata zewnętrznego, wkroczenie w świat, w którym rządzi wewnętrzny układ organizmu, a co za tym idzie wzrost nieprzystosowania się do świata zewnętrznego.

Organizm ciągle musi się sprawdzać poprzez styk z rzeczywistością. Jedynie na podstawie kontaktu czynnego z rzeczywistością może nastąpić korekta pracy naszego organizmu, myślenia, kierunku woli, itd.

Kontakt bierny jest w rzeczywistości kontaktem subiektywnym, nie dającym pełnej prawdy o rzeczywistości.

W organizmie przebiegają procesy bioenergetyczne tworzące stan bycia organizmu oraz drugi stan oznaczający procesy związane z działalnością psychiczną związane z energią 2 rodzaju. Energia 1 rodzaju oznacza energię zewnętrzną potrzebną na potrzymanie procesów bioenergetycznych. Energia 2 rodzaju jest energią zewnętrzna wpływającą na działalność psychiczną organizmu. Załóżmy, że stan wewnętrzny organizmu związany jest z jego temperaturą T - nie chodzi tu o temperaturę związaną z ciepłem.  Tym pierwszym procesom odpowiada pewien rytm wolny organizmu - temperatura T1. Drugim procesom odpowiada rytm szybki - temperatura T2. 

Temperatura T2 wzbudzona jest przez wrażenia zewnętrzne. Ilość informacji wpływa na tą temperaturę. Jeżeli dopływ informacji zostanie wstrzymany, czyli źródło T2 zniknie, układ będzie dążył do równowagi z temperaturą T1 i powstanie pewnego innego stanu T2, oznaczającego nastanie procesu zwanego rozmyślaniem a nawet dezintegracji. Zauważa się ciągły wpływ tych dwóch stanów na siebie oraz wpływ energii 2 rodzaju na organizm. Ponieważ energia ze stanu T2 upływa, aby zachować stan T2 potrzebna jest energia 2 rodzaju. Wymiana T1 do T2 oznacza wpływ impulsów wewnętrznych na psychostazę i określa się wymianą "i".

Słabość jest poddaniem się, rezygnacją z kształtowania rzeczywistości. Oznacza uznanie wyższości rzeczywistości i dogadanie się z jej pierwotnym kształtem. Słabość to postawa bierna. Oznacza izolowanie podmiotu od otoczenia. Powinna być ona uznawana jako godna pogardy. Słabość jest rzeczą subiektywną, zależy od nastawienia podmiotu do rzeczywistości. Jest rzeczą wymuszoną, stanem ducha do rzeczywistości, stanem z dzieciństwa, kiedy to poczucie wymagało opieki podmiotu bardziej doświadczonego. Słabość jest niemożnością i to nie ze względów czysto rozumowych lecz ze stanu ducha wewnętrznego.  

Wyzwalanie się ze starych, zużytych więzi z rzeczywistością, które nie zapewniają dalszego efektywnego zaspokojenia, a uzależniają i postarzają kontakt z rzeczywistością. Wyzwolenie, odrzucenie starego, a wprowadzenie nowego i nowych energii życiowych. Rytm odnawiania sił życiowych jest gwarancją niezależności i obrony przed światem starym. Nowe tworzenie świata w kontakcie z rzeczywistością oznacza wyzwolenie i oczyszczenie, nowe nadzieje, nowe siły, nowe zaangażowanie, duchowe odmłodzenie lub narodzenie, a przez to, zgodnie z teorią energetyczną, przez wpływ świeżej energii na organizm zgodnie z równowagą wewnętrzna, odmłodnienie organizmu. Nie ma sensu powracać do starych kontaktów i stosunków, gdyż niszczą to co nowe i młode. Powrót możliwy może być po uzyskaniu nowego stanowiska z rzeczywistością, z którego powrót może być na nowo oceniany pod względem wartości, dawania nowych wartości. Ten stary świat jest przez nas już ukształtowany, stworzony, jest w nas samych, jest naszą strukturą wewnętrzną. Obracanie się ku temu światu jest obracaniem się, introspekcją w nas samych. Jest zamykaniem się w sobie, utratą kontaktu z energią 2 rodzaju. Coś nowego w tym starym świecie jest tylko przebłyskiem tej energii.

Daną rzeczywistość skończoną i ograniczoną poznajemy za pomocą odbieranych wrażeń. Ta rzeczywistość nie jest dla nas dostępna absolutnie tylko w granicach samych zmysłów. Percepcja tej rzeczywistości wywołuje powstawanie obrazów tej rzeczywistości.  Rzeczywistość tę możemy poznać przez wgląd do wytworzonego przez zmysły obrazów. Na początku patrzymy na nią  zewnętrznie. Formy przestrzenne i czasowe umysłu tworzą przestrzenny obraz całej rzeczywistości. Elementy niepoznawalne przez zmysły są dla nas nieistotne, więc po odrzuceniu tych elementów powstaje stworzony przez nas świat subiektywny wewnątrz nas. Co jest na zewnątrz nas jest jeszcze nie poznane. Po odrzuceniu elementów, których nie da się poznać, pozostaje na zewnątrz nas to co jest możliwe do poznania, a jeszcze nie zostało poznane.

Energia 2 rodzaju płynie stąd, co jeszcze nie jest poznane. Obraz znany jest w nas samych i dlatego nie daje energii 2 rodzaju.

Ocena rzeczywistości i naszego postępowania odbywa się na zasadzie wyrobionych, wypracowanych miesiącami form umysłowych. Takimi formami mogą być: wypada - nie wypada, niepewność,  postępowanie i nie postępowanie w pewien sposób, nabyte przekonanie i sądy. To wszystko trzeba odrzucić i ocenę postępowania, ocenę kształtowania prowadzić nie na tle odruchów, czy nabytych cech charakteru, lecz w sposób oceny rozumowej, sensu naszego działania i celu, którym jest zaspokojenie. Wynikiem tego musi być najbardziej efektywny sposób postępowania kształtowania rzeczywistości.

Metoda pobudzenia w celu zmiany stanu organizmu. Aby zaszło pewne zjawisko muszą być spełnione odpowiednie warunki, przez które to zjawisko jest zdeterminowane. Zmianę stanu podmiotu można uzyskać na drodze pobudzenia. Jeżeli pobudzenie nie będzie odpowiednio informacyjne to energia informacyjna pobudzenia (energia graniczna może być być bardzo mała) nie przejdzie na zmianę stanu energetycznego podmiotu. Energia informacyjna może zostać wzmacniana  w podmiocie dzięki rezonansowi wewnętrznemu. Wzmocnienie nastąpi również, kiedy podmiot oczekuje takiej informacji. Przez wpływ energia pobudzenia spływa do organizmu powodując jego pobudzenie. Pobudzenie czyli zmianę stanu podmiot odczuwa pobudzeniem emocjonalnym.

W stanie pobudzenia podmiot może całkowicie odmiennie percepować i zachowywać się niż w stanie równowagi z otoczeniem. Stan pobudzenia może być jedynym warunkiem do określonego zachowania się jego i tylko wtedy. Bez tego będzie w stanie równowagi i zachowywać się tak jaka jest jego średnia zachowania się. Stan pobudzenia jest dla niego stanem anormalnym i często przy zachowywaniu przez niego ciągłego kontaktu w otoczeniem, a nie zawieraniu się w sobie, możliwy jest do wywołania tylko przez pobudzanie zewnętrzne (może też auto pobudzać się, ale wtedy wyłącza się z otoczenia). Źródłem pobudzenia jest druga osoba, ale również w stanie pobudzonym. Pobudzenie też wywołuje zaspokojenie. Jeżeli ta druga osoba znajduje się w stanie równowagi z otoczeniem nie przedstawia dla zaspokojenia wartości. 

Dzięki istnieniu połączenia "i" ( wewnętrznych bioenergetycznych procesów organizmu na stan jego  psychiki) oraz dążeniu układu do równowagi, świadome wytworzenie pewnego stanu T2 pociągać może za sobą wytworzenie szczególnego stanu T1. Dużą rolę ma tutaj medytacja, w której na przykład możemy wiązać stan ducha z siłą. Taki stan ducha istnieje w silnym organizmie i jest wymuszany poprzez połączenie "i" przez stan organizmu. Wytworzenie stanu ducha, który nie odpowiada stanowi organizmu oraz podtrzymywanie tego stanu doprowadza do naruszenia równowagi. Jeżeli ten stan ducha będzie podtrzymywany, ze względu na dążność organizmu do równowagi będzie przekształcał się do postaci ducha wewnętrznego i przemiany wewnętrznej organizmu.

Organizm ma przemożny wpływ na stan ducha i odwrotnie, stan ducha na wpływ na organizm. Równowaga to stan ducha związany ze stanem organizmu. Stan organizmu przetransponowany na stan ducha. Dzięki tej równowadze do której układ samoistnie dąży możliwa jest świadoma przemiana organizmu. Stan ducha jaki dominuje przez dłuższy czas jest reprezentowany przez stan organizmu pozostającego w równowadze z tym stanem ducha. Obserwując człowieka można po jego wyglądzie mniej więcej poznać jaki jest w nim stan ducha. 

Zasadniczą własnością rozumu ludzkiego jest zgodność wewnętrzna, co zapewnia logiczność myślenia i niesprzeczność sądów składowych danego prawdziwego sądu. Sprzeczności wewnętrzne prowadzą do powstawania nie rozładowanych energetycznie ośrodków lokalnych, które wpływają na stan zwany frustracją. Ten stan może być rozładowany tylko na drogach utworzonych na niesprzecznych sądach do danego, będących jego kontynuacją (uzupełnieniem). Każdy człowiek konsumuje idealistycznie. To, co jest zapisane w jego pamięci, zostało już skonsumowane i nie interesuje go. Liczy się tylko ruch informacji. 

Człowiek się najbardziej dopasowuje do informacji, której nie posiada w pamięci. Zapominanie jest wyjściem w pogoni za informacją, można skonsumować informacje raz skonsumowane.

W środowisku ten człowiek jest wyszczególniony, który ma wyższy potencjał energii informacyjnej. Uczucie wyższości jednego człowieka w stosunku do drugiego jest odczuciem, że jego energia informacyjna pochłania energię tego drugiego. Organizm, aby żyć musi rozwijać się i to dotyczy struktury materii organicznej jak i duchowej. Rozwój duchowy polega na stałym rozwijaniu i porządkowaniu kryształu informacyjnego dzięki pochłanianej energii informacyjnej. Póki istnieją drogi, których nie znamy i żyjemy dążeniem do ich poznania, będziemy podlegali stałej metamorfozie o prawdy, które napotykamy na tych drogach. Nasze życie jest drogą. Idąc wciąż dalej zbliżamy się coraz bardziej do prawdy życia.

Celem człowieka jest poznanie pełni prawdy życia, co jest przeniknięciem duszy z ciasnego wnętrza człowieka w świat. Tak więc dusza człowieka nie mieści się tylko w nim samym. Granice jej sięgają poza niego, jak plazma otaczająca i przenikająca człowieka, rozszerzająca coraz dalej jak nadmuchany balon. Na początku trudno się nadmuchuje. Potem im większy tym łatwiej się rozszerza. Potem trudność rozszerzania znowu się pojawia.

Ponieważ człowiek jest jednostką nierozdzielna, nie może być na raz wszędzie. Jest tam, gdzie jest większa moc informacyjna. Przez moc informacyjną (czy może energię informacyjną) rozumiemy całkowitą energię informacyjną docierającą z zewnątrz pomniejszoną o energię informacyjną, którą posiadamy.

Człowiek posiada tendencję do oblekania się w kokon, który zapewnia pewny, ciągły dopływ informacji i pożądanych bodźców. Kokon taki składa się z kilku elementów. Jeżeli jeden zawiedzie, kto pozostają pozostałe.

Jeden element jest stały, a pozostałe w zapasie.

I faza - budowa kokonu,

II faza - korzystanie z niego z zapewnieniem, że stały dopływ bodźców nie zostanie przerwany.

Jeżeli jeden z tych elementów się wyłamie następuje I faza i element ten zostaje zastąpiony przez inny, bez większego odczuwania jego straty.
Nie podawaj swych zasad, z których wyciągnąłeś i nadal możesz wyciągnąć wnioski, wtedy dana osoba nic nie wie o tobie, a ty wszystko i jeżeli nasza zasada spełniona jest prawie we wszystkich punktach, możesz daną osobę rozpracować i wiesz jak z nią postępować. Jeżeli nie, to zrewiduj składniki swojej zasady na najlepszą aproksymację zasady optymalnej.
Musisz najpierw poznać co jest złe, aby móc poznać co jest dobre.


Niecałkowite wyładowanie pobudzenia powoduje pozostawienie części energii, która podtrzymuje pobudzenie ośrodków nerwowych. Pobudzenie to jest wysoce energetyczne pod względem zapotrzebowania organizmu. Ta część energii uniemożliwia całkowite wyciszenie organizmu.

Istnieje zasada wielopłaszczyznowości. Jeżeli dana płaszczyzna myślenia w określonej sytuacji zawiodła, to oznacza ona, że obok niej istnieją przecinające się z nią, a może nawet równoległe
do niej płaszczyzny. Twoje niepowodzenie jest oznaką, że masz szukać nowej płaszczyzny może całkiem innej (równoległej).
Nie odrzucaj tej poprzedniej i niepomyślność twoja nie może i nie oznacza, że ta płaszczyzna jest zła. To wszystko jest normalnym prawem wielopłaszczyznowości. Znajdując nową
płaszczyznę jesteś bogatszy o nią i możesz posługiwać się już dwiema płaszczyznami myślenia.

2  3  4  5

Autorzy: Redakcja strony, tekst i rysunki czarno-białe: Waldemar Wietrzykowski, rysunki kolorowe: Roman Wietrzykowski - lat 12